چرا به امام حسن مجتبی «کریم اهل بیت» می گویند؟

emam mojtaba

یک استاد حوزه و دانشگاه گناباد گفت: همه معصومین(ع) «کریم» بوده و در درجه والای کرم خدای متعال قرار داشته اند، اما چون امام حسن مجتبی(ع) در موقعیت ویژه قرار داشته اند در عرف مسلمانان به «کریم اهل بیت» لقب یافته اند.

 

به گزارش صبح گناباد، حجت الاسلام و المسلمین روح‌الله پورعابدین به مناسبت 15 ماه رمضان و فرا رسیدن سالروز ولادت امام حسن مجتبی(ع) با بیان این مطلب اظهار کرد: صفت «کریم»، به معنای «بخشنده»، «جوانمرد»، «سخاوتمند» و «بزرگوار» است.

 

وی همچنین با اشاره به واژه «کریم» در قرآن و حدیث افزود: کریم 27 بار در قرآن به کار رفته و تنها در دو آیه، یکی به عنوان اسم خدا و دیگری به عنوان صفت خداوند است و برای وصف رسول، کتاب (قرآن)، عرش، ملک، مقام، رزق، اجر، قول، مدخل و زوج نیز به کار رفته ‌است؛ البته در روایاتی که در آن‌ اسمای خداوند احصا شده، «کریم» یکی  از 99 اسم حسنای الهی است.

 

پور عابدین تصریح کرد: در قرآن، صفت «کریم» درباره خداوند؛ یک ‌بار همراه با صفت «غَنى» و یک ‌بار همراه با صفت «ربّ» به ‌کار رفته و این صفت از جمله اسمای خداوند است که بر انسان نیز اطلاق می‌شود، اما برای انسان معنایی متفاوت دارد.

 

این استاد حوزه و دانشگاه گناباد همچنین بیان کرد: در احادیث صفت «کریم» برای خداوند به دو معناى بزرگوار و گذشت کننده از گناهان بندگان آمده است و به نظر می ‌رسد که کَرَم، وقتى به ذات الهی نسبت داده می‌شود، به معناى شَرَف و بزرگواری است و هنگامى که به فعل نسبت داده می‌شود به معناى گذشت و بخشش است.

 

وی افزود: امام حسن مجتبی(ع) در دوران حیاتشان مورد توهین و سرزنش از طرف نابخردان قرار می گرفتند اما رفتار کریمانه داشتند و هم اینکه زیبا بوده اند کریم لقب یافته اند؛ البته صفت کریم با توجه به موصوف آن، معانی متفاوتی دارد، به طور مثال صورت زیبا وقتی صفت برای وجه باشد، سخن نرم و مفید و خشنودکننده، وقتی صفت برای قول و گفتار بیاید، روزی بسیار وقتی کریم صفت برای رزق قرار گیرد و سخی و بخشنده وقتی صفت برای انسان قرار داده شود؛ پس در نتیجه امام حسن(ع) جامع به این معانی لفظ کریم بود‌اند.

 

امام حسن(ع) مشمول حدیث کساء و آیه تطهیر شد

 

وی همچنین با اشاره به زندگانی امام حسن مجتبی (ع) گفت: این امام همام 15 ماه رمضان سال سوم هجرت در مدینه چشم به جهان گشود و دوران جد بزرگوارش را چند سال بیشتر درک نکرد زیرا او تقریبا هفت سال داشت که پیامبر اسلام از دنیا رفت.

 

وی خاطرنشان کرد: امام حسن(ع) علاوه بر درک محضر پیامبر(ص) در بسیاری از حوادث دوران هجرت مانند حادثه مباهله همراه ایشان بود و همچنین اینکه آن حضرت مشمول حدیث کساء و آیه تطهیر شد که از دلایل مهم بر عصمت آن حضرت است و علاوه بر آن نیز همراه برادرش حسین (ع) در بیعت رضوان حاضر بود و بالای سر پیامبر(ص) هنگام رحلت حاضر بودند.

 

این استاد حوزه و علمیه عنوان کرد: امام حسن مجتبی(ع) پس از آن، تقریبا سى سال کنار پدرش زندگی کرد و پس از شهادت حضرت على(ع) نیز 10 سال هدایت امت را به عهده داشت و در سال 50 هجرى با توطئه معاویه بر اثر مسمومیت در سن 48 سالگى به درجه شهادت رسید.

 

پورعابدین با اشاره به واژه «حسن» نیز اضافه کرد: این واژه به معنای نیکو است و این نام را پیامبر بر امام نهاده و کنیه امام حسن «ابومحمد» بوده و همچنین القاب حضرت سبط رسول الله، ریحانه نبی الله، سید شباب اهل الجنه، قرة عین البتول است.

 

وی با بیان اینکه در منابع شیعی و سنی روایات قابل توجهی درباره شأن و جایگاه امام حسن مجتبی(ع) نزد پیامبر وجود دارد، تصریح کرد: امام حسن(ع) دوران خلفای سه‌ گانه را درک کرده و همراه پدرشان در جنگ‌‌های جمل، صفین و نهروان شرکت داشته‌اند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی